Varda -

O tańcu orientalnym (raks sharki, tańcu arabskim, tańcu brzucha) i o jego historii można przeczytać na wielu stronach internetowych. Tutaj chciałabym jednak przedstawić swoją własną wizję tego tańca, podkreślając rzeczy, które są dla mnie szczególnie ważne.

Raks sharki tańczyły kobiety dla kobiet, aby świętować ważne wydarzenia w ich życiu i aby afirmować swoją kobiecość. Najważniejszym przesłaniem,które otrzymujemy ogladając pokazy tańca brzucha, jest wrażenie, że widzimy osobę, która jest dumna z tego, że jest kobietą. Szczególnie widać to, gdy tancerka porusza biodrami lub biustem, jak gdyby mówiąc: "moje biodra są życiodajne, jestem płodna, twórcza, znam tajemnicę życia i dzielę sie tym".

Taniec orientalny jest tańcem niezmiernie zmysłowym. Kobiety pokazują swoja seksualność - mogą zachowywać się kokieteryjnie, tajemniczo, władczo nie wstydząc sie tego. Tutaj jednak pojawia sie problem z odbiorem takiego tańca. Większość ludzi kojarzy taniec brzucha i jego wymowę ze zwykłym tańcem erotycznym. Aby jednak dobrze odbierać taniec arabski, należy przewartościować swój sposób myślenia o seksie, ciele i o tym, że seksualność (w szczególności ta kobiety) jest wartością, a nie towarem. Wiekszość ludzi woli jednak trwać przy bezpiecznych stereotypach zamiast poznać nieznaną im rzecz.

Odsłonięcie brzucha przez zwierzęta oznacza ufność. Człowiek wyprostował się i zaczął chodzić na dwóch kończynach, gdy czuł się w miarę bezpieczny. Odsłanianie brzucha przez tancerki nie jest kwestia tylko estetyczną - pokazać ładnie umięśnioną część ciała. Ma to także wymiar symboliczny i metafizyczny. Dla kobiet brzuch jest czymś o wiele cenniejszym niż dla mężczyzn. Jest to miejsce święte, ponieważ jest to schronienie dla przyszłego życia. Tancerka odsłania brzuch, aby z radością był afirmowany, przypominał o czymś niezwykle ważnym, o czymś tajemniczym. Że zarówno ciało jak i życie jest święte.

Taniec brzucha uczy akceptacji własnej cielesności, rozluźnia, dzieki niemu kobiety mogą "odzyskać swoje ciała". Przez wieki wmawiano kobietom, że ich ciało jest grzeszne. Poza tym, nigdy naprawdę nie dysponowały własnym ciałem jak chciały. Możemy je sobie zwrócić tańcząc. Nie bez powodu przecież niektórzy specjaliści polecają taniec arabski jako pomoc dla zgwałconych kobiet. Poprzez taniec mogą one na nowo poczuć się osobami seksualnymi i odkryć piękno tego uczucia. Przekonują się one, że może ono istnieć bez odniesień do meżczyzny, a przede wszystkim, że jest czymś, co ma dawać radość jej samej.

Taniec arabski nadal traktowany jest w Polsce z przymrużeniem oka, jednak na świecie jest to już uznana forma sztuki. Na szczęście i u nas sytuacja jest coraz ciekawsza. Taniec brzucha robi niezwykłą karierę. Pojawia się w naszym kraju zarówno coraz więcej dobrych i charyzmatycznych tancerek, jak i uczennic, które odkrywają zalety raks sharki coraz wcześniej.

Najbardziej cenię w tańcu brzucha jego różnorodność. Każda kobieta może znaleźć w nim swój sposób wyrażania się. Niektóre z nas polubią delikatność, zwiewność i łagodne ruchy, inne natomiast szybką, afrykańską siłę bębnów w drum solo. Moimi tanecznymi wzorami są:

• Ansuya , którą niezwykle cenię za umiejętność gry na saggatach, specyficzne podejście do tańca, o którym miałam okazję się przekonać na jej warsztatach, zatracanie się w muzyce, żywiołowość i zmysłowość oraz to, że gdy tańczy wyciska łzy z oczu!!!
• Isidora Bushkovski, która odważa się na eksperymenty taneczne, poszukuje nowych środków wyrazu i jest jedną z najbardziej oryginalnych tancerek
• Morgana, która jest prawdziwym "zwierzęciem scenicznym", a ponadto doskonale posługuje się mieczem oraz inna bronią.